می کده

غرل (غزل ۷۸)

خم می شود آخر کمر نرم نهالت

سست است پی حکومت رو به زوالت

آرامش دریا ست که افتاده به جانت

بادی نوزیده است که تخت است خیالت

یا کوچ کن و ازغم این شهر گذر کن

یا منتظرش باش بریزد پر و بالت

بیخود ننشین قهوه نخورتاس نی انداز

 چون نیست رخ ماه رخی داخل  فالت

وقتی که کسی نیست برای تو بخند

بهترکه بخندند همه بر تو و حالت

آمار اشک های تو را قطره قطره داشت

هر بار نامه ای از دوریت نگاشت

ترسیده بود ناله کنی از نبودنش

عکس تکی درون هر نامه اش گذاشت

صد بار ورق زد و باز ازسرش نوشت

در جمله اش گل رز های تازه کاشت

هر جای صفحه نگاه می کنی پر است

شبنم نشسته به برگ برگ یادداشت

کم کم کنار طاغچه به عکست نگاه کرد

از خنده های مادرانه برای توکم نزاشت

امشب برای نذر تو خرما خریده است

بی بی به جز تو هیچ کسی در جهان  نداشت

 روز مادر مبارک

الاخصوص به مادر شهدا که این روزها کسی نیست به آنها تبریک بگوید

لپ کلام ، اینکه از اینجا بریده ام

از بس که طعنه های شما را شنیده ام

انگار رو به پنجره ام شهر دیگریست

صد ها هزار بدتر از آنی که دیده ام

اردیبهشت همیشه اردی جهنم است

این قصه را فقط  نشنییدم ... کشیده ام

حالم درست شبیه به مجروح خسته ایست

در لشگرم پیاده نظامی ندیده ام

مانند عاشقی که دلش را شکسته اند

رفتم و چند قرص دیازپام خریده ام

هنگام خواب جهان جای بهتریست

قطعا زمان مرگ به آن جا رسید ه ام

 پ .ن ۱: روی پیشانی ما مهر فراموشی خورد

پ .ن ۲ : این صرفا یک غزل که میتونه خیلی جاهاش واقعیت نداشته باشه خیلی وقت بود اینجوری ننوشته بود  باید نوشته می شد اگر نه ...

پ.ن ۳ : غزل زیری هنوز جدید دوروز پیش گزاشته شده  دوست دارم نقدتون رو بشنوم

تا توانسته مرا خوب روانی کرده

عقل با قلب و، قلم هام تبانی کرده

غل غل طعم دوسیب وپک قلیان هایت

اهل قهوه خانه رایک شبه جانی کرده

چای با عطر هل و چاشنی حبه نبات

بزم درویشیمان را صور خانی کرده

مثل نقالی مرشد، گفتن خاطره ات

قلب من را پر شور پهلوانی کرده

چند وقتیست که هر روز می یایم اینجا

فکرت انگار مرا پاک روانی کرده

قرار بود دیروز ۱۹ام اردیبهشت به روز کنم که نشد .......

وقتی نسیمی می وزد از بستر رود

عطر تو قالب میشودبر عنبر و عود

از بس کنارت ظرف های آب چیدم

دیشب هزاران قرص ماه اطراف من بود

من بودم چشم تو یک کهکشان حرف

من بودم و یک آسمان چشم مه آلود

باران که نم نم گوشه چشم مرا شست

جاری شدم از دیده ام در هیبت رود

لبخند گرمت باعث آرامشم شد

اخم تو بر تشویش های من افزود

دیشب شب کوتاه ما فوری سحرشد

دیدی چگونه ناگهانی دیر شد... زود